از سر زلف پریشان تو معلومم گشت

کز چه روی ریخته ای خون مسلمانی چند

آه اگر دامن پاک تو نیارند به دست

خستگانی که دریدند گریبانی چند

که چرا جمع نشد حال پریشانی چند

بر نمی خورد دل از عمر گران مایه خویش

که نمی خورد ز مژگان تو پیکانی چند