آخر از پیرهن شمع فروغی سر زد

پس چرا مهر تو را بر در این خانه زدند

کس نجست از دل گم گشته ما هیچ نشان

مو به مو هر چه سر زلف تو را شانه زدند

آتشی را که نهان بر پر پروانه زدند