آستین از غم دل بر مژه تر گیرند

تشنه کامان ره عشق کجا روز جزا

عوض لعل تو سرچشمه کوثر گیرند

پرده بر گیر ز رخساره که مردم کمتر

لب شیرین به شکر خنده اگر بگشایی

کار را تنگ دلان تنگ به شکر گیرند

چاره درد مجانین محبت نبود