که کشتگان ره عشق بی گواهانند

به طاق آن خم ابرو شکستگی مرساد

که در پناهش پیوسته بی پناهانند

گرت ز تیغ کشد غمزه اش گواه مخواه

فروغی از پی خوبان ماه روی مرو

که سر به سر همه بی مهر و دل سیاهانند