فروغی از پی خوبان ماه روی مرو

که در پناهش پیوسته بی پناهانند

گرت ز تیغ کشد غمزه اش گواه مخواه

که کشتگان ره عشق بی گواهانند

که سر به سر همه بی مهر و دل سیاهانند