بالا گرفت آه من از شمع قد تو

آتش زدی به عالم از آن خال چون سپند

ماهی ندیده ام چو تو در چارسوی حسن

خودرای و خودنما، خودآرای خودپسند

چون شعله ای که از سر آتش شود بلند

من مو به مو جراحت و جعد تو مشک بو

تو سر به سر ملاحت من خسته گزند