ساقی بزم گر آن نرگس مستانه نبود

گوشه چشمش اگر نشئه ندادی می را

یک جهان مست به هر گوشه می خانه نبود

مایه مستی ما باده نبودی هرگز

بعد چندی که شدم داخل کاشانه دوست

آن هم از دشمنی چرخ به کاشانه نبود

آشنای حرمی بوده ام از جذبه عشق