هر کس که مست نرگس شهلای او بود

بر خاک پای ماه من ار سر نسوده مهر

پس چارمین سپهر چرا جای او بود

هشیاریش محال بود روز رستخیز

روزی که پاره می شود از هم طناب عمر

امید من به زلف سمن سای او بود

هر سر سزای افسر زرین نمی شود