هر جا حدیث چشمه کوثر شنیده ای

امید من به زلف سمن سای او بود

هر سر سزای افسر زرین نمی شود

الا سری که خاک کف پای او بود

افسانه ای ز لعل شکرخای او بود

هر انجمن که جلوه فردوس دیده ای

دیباچه ای ز روی دل آرای او بود