الا سری که خاک کف پای او بود

روزی که پاره می شود از هم طناب عمر

امید من به زلف سمن سای او بود

هر سر سزای افسر زرین نمی شود

هر جا حدیث چشمه کوثر شنیده ای

افسانه ای ز لعل شکرخای او بود

هر انجمن که جلوه فردوس دیده ای