ترسم ندهی راهم در صحن گلستانت

وقتی که به سر رفتم آن جان جهان آید

آنجا که تو بنشینی، خلقی به فغان خیزد

وانجا که تو برخیزی، شهری به امان آید

تا تازه بهارت را آسیب خزان آید

اندوه نمی ماند در عشق فروغی را

هر گه به دل تنگش آن تنگ دهان آید