تا تازه بهارت را آسیب خزان آید

آنجا که تو بنشینی، خلقی به فغان خیزد

وانجا که تو برخیزی، شهری به امان آید

ترسم ندهی راهم در صحن گلستانت

اندوه نمی ماند در عشق فروغی را

هر گه به دل تنگش آن تنگ دهان آید