تشنه جان می دهد و آب بقا می آید

سخت شد بر دل من کار به حدی در عشق

که به سر وقت من آن سست وفا می آید

من ز خود می روم و یار قدح می بخشد

همه اخوان صفا بر سر وجدند مگر

صنم ماست که از روی صفا می آید

می رسد جلوه گر آن سرو خرامان ای دل