صنم ماست که از روی صفا می آید

من ز خود می روم و یار قدح می بخشد

تشنه جان می دهد و آب بقا می آید

همه اخوان صفا بر سر وجدند مگر

می رسد جلوه گر آن سرو خرامان ای دل

مستعد باش که توفان بلا می آید

مگر اندیشه ام از روی خطا رفت که باز