دل شهری ز پی ملتمسی می آید

تو ستم پیشه برآنی که ستانی همه عمر

من در اندیشه که فریادرسی می آید

در گذرگاه تو ای چشم و چراغ همه شهر

گر نه در راه تو گم کرد فروغی دل را

پس چرا بر سر این راه بسی می آید