گر گذارش به سر زلف دوتای تو نیفتد

مرد باید نزند دست به کاری که نباید

چون بگیرند پراکنده دلان زلف بتان را

من سر زلف تو گیرم، اگر از دست برآید

کاروان سحر از هر طرفی مشک نساید

گر بدین پسته خندان گذری در شکرستان

پس از این طوطی خوش لهجه، شکر هیچ نخاید