ما فروغی به سیه روزی خود خوشنودیم

که ز مقصود گذشت آن که به مقصود رسید

وقتی آسوده ز آمد شد اندیشه شدیم

که در خانه ببستیم و شکستیم کلید

زآن که هرگز نتوان منت خورشید کشید