چون گریه کند مینا ساغر کش و خندان باش

پر کن قدح از شیشه بشکن خم اندیشه

آتش بزن این بیشه سوزنده شیران باش

چون خنده زند ساقی صهباخور و خوش دل زی

اکسیر قناعت را سرمایه دستت کن

در عالم درویشی افسرزن و سلطان باش

شمشاد فروغی را در شهر تماشا کن