اکسیر قناعت را سرمایه دستت کن

آتش بزن این بیشه سوزنده شیران باش

چون خنده زند ساقی صهباخور و خوش دل زی

چون گریه کند مینا ساغر کش و خندان باش

در عالم درویشی افسرزن و سلطان باش

شمشاد فروغی را در شهر تماشا کن

آسوده ز بستان شو فارغ ز گلستان باش