عشق گوید که به یاد خم مشکین مویش

چون صبا شانه زند طره عنبربارش

دل یک جمع پریشان شود از هر تارش

عقل گوید که مرو بر دم پیچان مارش

صف شکافی که چنین چشم خمارین دارد

چشم امید مدار از مژه خون خوارش