دلی که می رود اندر قفای سلسله مویان

ز پرده گو به در آید که جان کنم به نثارش

چگونه سرو روانی به فکر خون من افتد

که ریخت خون جهانی به خاک راه گذارش

نه می کشند به خونش نه می دهند قرارش

کسی که سلسله می سازد از برای مجانین

خبر هنوز ندارد ز موی سلسله دارش