که من ویرانه ای دارم که ویرانم ز تعمیرش

به مردن هم علاجی نیست رنجور محبت را

فغان زین درد بی درمان که درماندم ز تدبیرش

سر معماری ار داری بیا ای خواجه منعم

مسخر ساخت نیر تا دل پاک فروغی را

تو پندار که از افسون پری کرده ست تسخیرش