ترسم آخر گذرد عمر من از اهمالش

جمعی افتاده به خاک از روش چالاکش

خلقی آغشته به خون از مژه فتانش

مژده قتل مرا داد و به تعجیل گذشت

گر بیاید ز سفر یار پری پیکر من

می رود جان گران مایه به استقبالش

دلم از نقطه سودای غمش خالی نیست