گر بیاید ز سفر یار پری پیکر من

خلقی آغشته به خون از مژه فتانش

مژده قتل مرا داد و به تعجیل گذشت

ترسم آخر گذرد عمر من از اهمالش

می رود جان گران مایه به استقبالش

دلم از نقطه سودای غمش خالی نیست

تا کشیدم به نظر صورت مشکین خالش