تا کشیدم به نظر صورت مشکین خالش

گر بیاید ز سفر یار پری پیکر من

می رود جان گران مایه به استقبالش

دلم از نقطه سودای غمش خالی نیست

هر دلیلی که حکیم از دم شب کرد بیان

هیچ معلوم نکردیم ز استدلالش

هر مریضی که طبیبش تو شکرلب باشی