هر دلیلی که حکیم از دم شب کرد بیان

می رود جان گران مایه به استقبالش

دلم از نقطه سودای غمش خالی نیست

تا کشیدم به نظر صورت مشکین خالش

هیچ معلوم نکردیم ز استدلالش

هر مریضی که طبیبش تو شکرلب باشی

بهر آن است که بهتر نشود احوالش