که سر به سر همه جان است زیر پیرهنش

به خون دیده نشانده ست گل رخی ما را

که گل نشسته به خون از لطافت بدنش

بتی دریده به تن جامه صبوری من

کسی رسانده به لب جان نازنین مرا

که بر لب آمده جان ها ز حسرت دهنش

مهی به روز سیاهم نشاند و می خواهم