آتش زند به لاله و نسرین و سوسنش

آن را که نقش صورت جانان به خاطر است

خاطر نمی کشد به تماشای گلشنش

گر بیند آتشین رخ او چشم باغبان

تا مرغ دل جدا شد از آن زلف پر شکن

هر لحظه پر زند به هوای نشیمنش

دیوانه ای که می کشدش تار موی دوست