آن را که نقش صورت جانان به خاطر است

دلخسته فراق چه وحشت ز کشتنش

هر کس که دید گوشه ابروی دوست را

باکی نباشد از دم شمشیر دشمنش

خاطر نمی کشد به تماشای گلشنش

گر بیند آتشین رخ او چشم باغبان

آتش زند به لاله و نسرین و سوسنش