هر کس که دید گوشه ابروی دوست را

مردان فتاده از نگه مردم افکنش

پروانه حریص چه پروا ز آتشش

دلخسته فراق چه وحشت ز کشتنش

باکی نباشد از دم شمشیر دشمنش

آن را که نقش صورت جانان به خاطر است

خاطر نمی کشد به تماشای گلشنش