دلخسته فراق چه وحشت ز کشتنش

دل ها شکسته از شکن زلف کافرش

مردان فتاده از نگه مردم افکنش

پروانه حریص چه پروا ز آتشش

هر کس که دید گوشه ابروی دوست را

باکی نباشد از دم شمشیر دشمنش

آن را که نقش صورت جانان به خاطر است