یارب که خون من نشود بار گردنش

نرم از دعا نشد دل آن ترک لشکری

کاری نکرد هیچ دعایی به جوشنش

برداشت بار گردنم از بن به تیغ تیز

قوت فروغی از لب یاقوت او رسید

تا شاه شد وسیله رزق معینش

روشن ضمیر ناصردین شه که آفتاب