قوت فروغی از لب یاقوت او رسید

کاری نکرد هیچ دعایی به جوشنش

برداشت بار گردنم از بن به تیغ تیز

یارب که خون من نشود بار گردنش

تا شاه شد وسیله رزق معینش

روشن ضمیر ناصردین شه که آفتاب

کسب فروغ می کند از رای روشنش