ستوده خسرو اعظم، جهان گشای معظم

نهاد سنگ بنالد ز ناله های حزینش

کسی که سر کشد از حلقه کمند محبت

حواله کن به دم تیغ شاه ناصر دینش

که باد تا به ابد ملک جم به زیر نگینش

فلک به چشم فروغی طلوع داده مهی را

که آفتاب قسم می خورد به صبح جبینش