با چنین آتش چسان مانم خموش

صید قید او نمی یابد خلاص

مست جام او نمی آید به هوش

با چنان صورت چسان بندم نظر

می خرم خار جفایش را به جان

می کشم بار گرانش را به دوش

ما و گل زاری که از نیرنگ عشق