می کشم بار گرانش را به دوش

با چنان صورت چسان بندم نظر

با چنین آتش چسان مانم خموش

می خرم خار جفایش را به جان

ما و گل زاری که از نیرنگ عشق

گل بود خاموش و بلبل در خروش

تا پیامش بشنوی از هر لبی