گل بود خاموش و بلبل در خروش

می خرم خار جفایش را به جان

می کشم بار گرانش را به دوش

ما و گل زاری که از نیرنگ عشق

تا پیامش بشنوی از هر لبی

پنبه غفلت برون آور ز گوش

رهزن آدم شد آن خال سیاه