اسیر گشته دلم رد چه زنخدانی

پس از پیاله ببوسد دهان دل خواهش

به چشم عشوه گرش یارب آفتی مرساد

که خوش دلم ز نظرهای گاه و بی گاهش

که یوسف دل جمعی فتاده در چاهش

من از کدورت صاحب دلی خبردارم

که چرخ از آن سر کو می برد به اکراهش