که یوسف دل جمعی فتاده در چاهش

به چشم عشوه گرش یارب آفتی مرساد

که خوش دلم ز نظرهای گاه و بی گاهش

اسیر گشته دلم رد چه زنخدانی

من از کدورت صاحب دلی خبردارم

که چرخ از آن سر کو می برد به اکراهش

نه حد آن که دهم بوسه بر کف پایش