میان معرکه تا کی دلم ربوده به افسون

که یوسف دلم افتاده در میانه چاهش

سزد که بر سر آتش بیفکنیم دلی را

که رخنه در دل خوبان نکرد ناوک آهش

که مار بوالعجبی خفته در میان کلاهش

ستم کشیدم از آن ترک کج کلاه به حدی

که سر برهنه کشانم بر آستانه شاهش