که مار بوالعجبی خفته در میان کلاهش

سزد که بر سر آتش بیفکنیم دلی را

که رخنه در دل خوبان نکرد ناوک آهش

میان معرکه تا کی دلم ربوده به افسون

ستم کشیدم از آن ترک کج کلاه به حدی

که سر برهنه کشانم بر آستانه شاهش

ابوالمظفر کشورگشای ناصردین شه