ابوالمظفر کشورگشای ناصردین شه

که مار بوالعجبی خفته در میان کلاهش

ستم کشیدم از آن ترک کج کلاه به حدی

که سر برهنه کشانم بر آستانه شاهش

که از ستاره فزون تر بود شمار سپاهش

فروغی از رخ زیبای دوست پرده برافکن

که آسمان بکشد پرده بر شمایل ماهش