صوفی صافی کجا غافل شود از های و هویش

شب که از خوی بد او رخت می بندم ز کویش

بامدادان عذر می خواهد ز من روی نکویش

عارف سالک کجا فارغ شود از ذکر و فکرش

خوش دل از وصلت نسازد تا نسوزی از فراقش

زندگی از سر نگیری تا نمیری ز آرزویش

هر چه خود را می کشم از دست عشقش بر کناری