خوش دل از وصلت نسازد تا نسوزی از فراقش

بامدادان عذر می خواهد ز من روی نکویش

عارف سالک کجا فارغ شود از ذکر و فکرش

صوفی صافی کجا غافل شود از های و هویش

زندگی از سر نگیری تا نمیری ز آرزویش

هر چه خود را می کشم از دست عشقش بر کناری

می کشد باز آن خم گیسو، دل ما را به سویش