می کشد باز آن خم گیسو، دل ما را به سویش

خوش دل از وصلت نسازد تا نسوزی از فراقش

زندگی از سر نگیری تا نمیری ز آرزویش

هر چه خود را می کشم از دست عشقش بر کناری

تا به صد حسرت لب و چشمم نبندد دست گیتی

من نخواهم بست چشم از روی و لب از گفتگویش

سایه سروی نشستستم که از هر گوشه دارد