من نخواهم بست چشم از روی و لب از گفتگویش

هر چه خود را می کشم از دست عشقش بر کناری

می کشد باز آن خم گیسو، دل ما را به سویش

تا به صد حسرت لب و چشمم نبندد دست گیتی

سایه سروی نشستستم که از هر گوشه دارد

آب چشم مردم صاحب نظر آهنگ جویش

گر نشان جویی ازو یک باره گم کن خویشتن را