گر نشان جویی ازو یک باره گم کن خویشتن را

من نخواهم بست چشم از روی و لب از گفتگویش

سایه سروی نشستستم که از هر گوشه دارد

آب چشم مردم صاحب نظر آهنگ جویش

زان که خود را بارها گم کرده ام در جستجویش

من که امروز از غم دیدار او مردم به سختی

آه اگر فردا بیفتد چشم امیدم به رویش