حاجت بدان نشد که بتازی سمند خویش

در پا مریز حلقه زلف بلند خویش

ترسم خدا نکرده شوی پای بند خویش

منت خدای را که به تسخیر ملک دل

حیف است بر لب تو رساند لبی رقیب

کالوده مگس نتوان کرد قند خویش

یا از شکنج طره کمندی به ره منه