یا از شکنج طره کمندی به ره منه

حاجت بدان نشد که بتازی سمند خویش

حیف است بر لب تو رساند لبی رقیب

کالوده مگس نتوان کرد قند خویش

یا رحمتی به آهوی سر در کمند خویش

با ناله در غم تو ز بس خو گرفته ام

آسوده ام به ناله ناسودمند خویش