یا رحمتی به آهوی سر در کمند خویش

حیف است بر لب تو رساند لبی رقیب

کالوده مگس نتوان کرد قند خویش

یا از شکنج طره کمندی به ره منه

با ناله در غم تو ز بس خو گرفته ام

آسوده ام به ناله ناسودمند خویش

مشکل شده ست کار من از عشق روی تو